تاریخچه حوله گرم کن

حوله‌گرمکن در ابتدای اختراعش این‌گونه نبود و روند توسعه طولانی‌ای داشته است. پس از سال‌ها بهبود و نوآوری مداوم، حوله‌گرمکن خرد و مهارت بشری را جمع‌آوری کرده است و توسعه کل صنعت را به آنچه امروز است سوق داده است، با اشکال مختلف و مشخصات مختلف، به طور گسترده در زمینه‌های مختلف مانند خانه‌ها استفاده می‌شود. هتل ها

تولد رادیاتور حوله ای را می توان در اختراع «رادیاتور» یافت. بر اساس تاریخ، رادیاتور توسط یک روسی به نام فرانتس سان گالی، زمانی که در سن پترزبورگ روسیه زندگی می‌کرد، در حدود سال 1855 اختراع شد. این رادیاتورها، وقتی با آب جوش پر می‌شدند، با عمل کردن به عنوان "گرمکن فضایی" به گرم شدن خانه‌ها کمک می‌کردند. این سیستم سلف سیستم گرمایش مرکزی مدرنی است که امروزه می شناسیم.

رادیاتور بخشی از یک سیستم گرمایش مرکزی را تشکیل می دهد که به موجب آن یک دیگ آب را گرم می کند که از طریق یک سری لوله به خانه پمپ می شود تا یک اتاق گرم شود. یک رادیاتور در یک اتاق قرار می گیرد تا گرمای بیشتری را در آن اتاق فراهم کند.

از آنجایی که حمام ها به این روش گرم می شدند، حوله ها یا اجناس لباس روی رادیاتور قرار می گرفتند تا خشک شوند - از این رو، گرم کننده حوله وارد شد. در دهه 1920، حوله گرم کن چدنی با آب گرم شد که معمولاً به عنوان "رادیاتور حمام" شناخته می شود.

در چین، برخی از کارخانه های تولید رادیاتور در دهه 1970 در شمال چین شروع به کار کردند و رادیاتورهای چدنی برای سیستم گرمایش مرکزی تولید کردند. اما رادیاتورهای حوله ای واقعی در حدود سال 2000 شروع به کار کردند.

از آنجایی که رادیاتور حوله ای شروع به تبدیل شدن به یک دسته محصول مستقل از رادیاتور کرد، با توسعه صنعت مدرن، از چدن، فولاد کم کربن و سپس به مواد مختلفی مانند آلومینیوم، فولاد ضد زنگ و حتی شیشه، تخته سنگ و غیره تبدیل شد. شرایط مواد قدرت گرمایش نیز از اتکا به سیستم گرمایش مرکزی به مستقل بودن با برق تبدیل شد و از این رو از محصولی که فقط مناطق شمالی، عمدتاً در اروپا از آن بهره می‌برند، تبدیل به چیزی می‌شود که مورد علاقه بسیاری از مردم در جنوب و سایر مناطق در جهان است. جهان، مانند آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اقیانوسیه، آسیا و حتی آفریقا. اگرچه مردم جنوب به بخاری نیاز ندارند، اما حمام همیشه مکانی با رطوبت بالا است و حوله های مرطوب همیشه آزاردهنده هستند.